ได้ตื่นนอนในเวลาที่อยากตื่น
ได้นั่งส้วมนานๆ อ่านหนังสือไปเรื่อยๆ –อ่านเพื่อรับรู้ และคิดตามบ้าง…
ได้อาบน้ำแบบไม่เร่งรีบ ระหว่างนั้นก็คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อย
–ทั้งเรื่องงาน –ความรู้สึก –การกระทำ –ผู้คน
–เรียบเรียงเล็กน้อย ว่าวันนี้จะทำอะไร เริ่มจากอะไร
.
.
เท่าเนี้ยะ!
.
.
แค่นี้ก็บอกตัวเองได้แล้วว่ามีความสุข 🙂
ไม่รู้กี่ปีมาแล้วที่อวยพรให้เพื่อน ให้คนรอบตัว ทุกวันที่ 25 ธันวาคม
เมอรี่คริสต์มาส บ้างหละ
สุขสันต์วันคริสต์มาส บ้างหละ
.
.
แต่ละครั้ง แต่ละปี ส่วนใหญ่จะลืมว่าวันสำคัญวันนี้
เกี่ยวเนื่องกับศาสดา และศาสนา
.
.
บางทีก็มีคนมาถาม
ว่าคริสต์มาส ไม่ไปเที่ยวไหนเหรอ..
.
.
นั่นสิ
ทำไมเราไม่ไปเที่ยวไหนในวันคริสต์มาส
ทำไมเราไม่เฉลิมฉลอง ไม่่มีปาร์ตี้
.
.
แล้วทำไมเราต้องไปเที่ยวด้วยล่ะ
ทำไมเราต้องมีปาร์ตี้ด้วยล่ะ
วันนี้สำคัญกับเราแบบไหนเหรอ..
.
.
ถ้ากับชาวคริสต์
วันนี้ถือเป็นวันสำคัญมากจริงๆ
.
.
แต่กับแนน ที่บอกเจ้าหน้าที่เขตลาดพร้าว(ตอนทำบัตรประชาชน)ไปว่าเป็นชาวพุทธ
ก็อาจจะไม่เกี่ยวอะไรเท่าไหร่
.
.
นึกไปนึกมา
ทั้งที่เราเป็นชาวพุทธแท้ๆ
ทีวันวิสาขบูชา วันอาสาฬหบูชา วันมาฆบูชา
เรายังเกือบจะลืมไปว่าแต่ละวันสำคัญอย่างไร
.
.
แล้ววันคริสต์มาส วันฮาโลวีน วันนั้นวันนี้อีกหลายวันเรายังจำได้
.
.
ถ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงขี้น้อยใจอย่างแนนละก็
ป่านนี้พระองค์คงต้องน้อยใจมากแน่ๆ
.
.
อ่า..
(รู้สึกว่าตัวเองกำลังคิดอะไรสั้นๆ แบบ -คิดไม่สุด- อีกแล้ว -*-)
เท่านี้แหละที่จะบอก
คือ ยิ่งพิมพ์ยิ่งสะท้อนตัวเอง
วันสำคัญอื่นไหนก็จำได้
แต่วันในศาสนาเรา วันของคนไทยอย่างเราๆ กลับไม่ค่อยจะจำได้
เอ้อ.. ทั้งหมดนี่แนนบอกตัวเองนะ
อาจจะอยากตัดพ้อคนอื่นๆในสังคมด้วยนิดหน่อย (ตรงไหน?)
แต่ทั้งหมดมาจากการคุยกับตัวเอง
.
.
และอีกอย่างที่สำคัญ
ไม่ได้เจตนาลบหลู่หรือกล่าวหาหรือพาดพิงศาสนาอื่นเลย
.
.
ทุกสิ่งทุกอย่างที่พิมพ์ในวันนี้
สืบเนื่องมาจากการที่แนนอยากส่ง sms ไปอวยพรวันคริสต์มาสใครซักคน
แล้วเสร่อถามตัวเองว่า “ทำไมต้องอวยพรด้วยวะ”
.
.
จบ.
มีความรัก
ไม่ยากหรอก แค่รู้สึกดีกับคนคนหนึ่ง
.
.
พอความรู้สึกดี เพิ่มมากขึ้น
จะอยากเจอ อยากคุยด้วย
.
.
แต่ทำแบบนั้นไม่ได้
.
.
เจอไม่ได้
คุยด้วยไม่ได้ (ถ้าไม่มีเรื่องงานมาอ้าง)
ทำอะไรอย่างที่ใจอยากไม่ได้
ก็กลับมาจม…
เรียกว่าน้อยใจคงได้มั้ง
น้อยใจคนที่เค้าไม่มีวันรู้เลยว่าเราคิดยังไง
น้อยใจคนที่เค้าไม่มีทางรู้สึกแบบเดียวกับเราได้
บางทีิคิด ตีโพยตีพายกับตัวเอง
คิดซ้ำๆ ย้ำๆ ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ทุกที
.
.
เมื่อไหร่ที่รู้สึกดีกับใคร
สิ่งแรกที่สะท้อนกลับมาคือ .. ไม่มีทางเป็นไปได้
.
.
แล้วยังไงล่ะ
จะทำอะไรต่อ
.
.
ก็ไม่ยังไง
ทำอย่างที่อยากทำ
ช่วยเท่าที่สามารถช่วย
ให้เท่าที่ให้ได้
สัมผัสแค่ส่วนที่เค้ายื่นให้เราสัมผัส
.
.
เพราะสุดท้าย
สิ่งที่เราคิดฟุ้งซ่านไปเอง
ที่เราน้อยใจ
ที่เราตีโพยตีพาย
ที่เราเซ็ง จนไม่อยากทำอะไร
สุดท้ายมันก็ว่างเปล่า
.
.
เพราะเค้าจะไม่ได้รู้
เพราะเค้าจะไม่คิดอย่างที่เราคิด
และเพราะเราอาจจะลืมไปในที่สุด
.
.
สุดท้ายมันจะว่างเปล่าจริงๆ